Çocuk Sahibi Olmaya Karar Vermek ..

28 Nisan 2014

Hayatımın hiçbir aşamasında bebek fikri üzerine oturup düşünmedim. Herkesin bir çocuk ismi vardır kafasında mesela bir cinsiyet arzusu vardır. Kaç çocuk istediğine dair planları vardır.Öyle ki çok erken yaşlarda başlar bu planlar.Bende hiç öyle olmadı.Gördüğü her çocuğu mıncıran, bebek gördüğünde çığlıklar atıp sevinen biri de olmadım. Evlenecektim ve anne olacaktım vakti vardı.Olacaktı. Sadece 30 yaş sınırı koymuştum kendime neden bilmem. Hayatta istediklerinize kendinize telkin ettiklerine dikkat edin. Çünkü gerçek oluyor. Siz kendinizi inandırıyorsunuz ve o sonuçla karşılaşıyorsunuz.

Durumlar böyleyken evlendiğimizde de gündemimdeki ilk konu bebek değildi. Tek çocuktum hem çok erken olgunlaşıyor ama hep de çocuk kalıyordum. Bebek benim için büyük bir sorumluluktu. Zat_ı Muhterem de büyümemiş bir erkek çocuğu oluyordu zaman zaman. Sonradan öğrendim ki hep öyle kalacaktı bütün erkekler gibi :)

2010 Şubat  ayında evlendik. Bebek fikrinden ziyade dört senedir sevgili olarak birlikte olsak da ev hayatına birbirimize alışmaktı derdimiz. Sürtüşmeler oluyor,karakterler çatışıyor,aynı evde yaşamak sevgili olmaya benzemiyordu. Herşey yolunda giderse aşkınız devam ediyor aksi halde çekilmez günler sizi bekliyor. Binlerce şükür ki halk dilinde evliliğin oturması kısmını tamamlamıştık. Yılın 2011 olduğunu varsayabiliriz aynı anda ahaliden dürtüklemeler başladı. Çünkü ben çalışmıyordum.Evde oturuyordum o halde çocuk yapmamız gerekirdi!  Çocuk aradan çıksındı ! Aradan çıkacak acilen yapılması gereken bir görevi hala yerine getirmemiştim. İşin ilginç tarafı toplumun %80 kapsayan bu baskıcı kitle bir kadının tek başına hamile kalabileceğine inandırmışlardı kendierini. Erkek kavramı yoktu,erkeğin duygularının önemi yoktu. Evleneli daha bir sene olmuştu ,27 yaşındaydık ve bebek konusunda tembeldik,çok geziyorduk ve bencildik ! Onlara göre çocuk sevmiyorduk ve  hala aile olamamıştık..

Apartmanda oturan teyzenin bile asansör kapısı sohbetinde kendine dert ettiği bu baskıya 3,5 yıl nasıl saygıyla dayanmışım kendimle gurur duyuyorum.Zat_ı muhteremin ailesini geçtim kendi ailemden bile laf sokmaları duymaya başlamıştım.Bir gece facebook'da takılırken aniden bir yakınım online mesaj gönderdi : Bebek nasıl ,büyüdü mü ? diye soruyordu ..  Çok şaşırdım,ne yazacağımı bilemedim.Soru işareti koydum cevap olarak. O bebeği sormaya devam etti sağlıkla büyüsün vs dedi .Akabinde ben patladım.Sonradan öğrendim ki bebek yapmıyor olmamızı bebek sahibi olamadığımıza kanaat getiren çok yakın bir akrabam beni üzmek istiyordu :) 14 yasinda gorucuye cikmis 16 yaşında koca diye yanmış kavrulmuş 30 kez ihanete uğramış ihanete uğradığı için evi terkedip babasının evine gitmiş bunun üstüne kocasını elinde tutmak için babasının evinde küs olduğu kocasından hamile kalan kadın , beni incitmek istiyordu.İşte böyle birşeydi bebek sahibi olmaya karar vermeye çalışma süreci..

Niye bilmem kimse bebek için beklediğimize inanmıyordu. Para onlara göre yeterince vardı, evlilik güzeldi, yaşım 27-28 olmuştu, kocam pek çok kadının hayal edemeyeceği kadar iyi bir baba adayıydı .O halde çocuk yapmıyor değildik ,benim çocuğum olmuyordu. En sevdiklerimi bile inandıramadım çoğu kez. Biraz cadaloz olmamdan biraz da yakınlığımı kaybetmekten çekindikleri için üstüme gelmiyorlardı.Aslında verdiğim bir cevap vardı ama o cevap da beni soğuk ve itici bir kadın yapıyor annelikten daha da uzaklaştırıyordu.Atanmak istiyordum ! Saçmasapan bir eğitim sisteminde heba olmuş, faydasız bir üniversite hayatı geçirmiş özel sektörde heba olmamak için kendimi pek üzmemiştim.Şimdi tek arzum atanmaktı ama herkesin buna da bir cevabı oldu.Bebek kısmetiyle gelirdi atanma süreci belirsiz bir bekleme süreciydi zaman geçiyordu 30 oluyordum !
  
Bebek sahibi olma arzusu bir anda içinize doğmuyor. Bir meyvenin olgunlaşmasi yemeğe hazir hale gelmesi gibi bu zamani kaçirirsam tadi kaçacak diyorsunuz. Evde iki kisi birbirinizi gittikce daha cok sevdiginizi farkediyor  bunu paylasmak istiyorsunuz mesela..  Hayatiniz öyle duzenli öyle mükemmel gidiyor ki bir kasinti basliyor tabiri caizse niye bu kadar huzuluyuz ki diyorsunuz :) Bir boşluk var ama ne boşluğu olduğunu anlamlandıramıyorsunuz. Yerini gezmelerle tozmalarla kopmalarla sohbetlerle kitaplarla cdlerle dolduramıyorsunuz .. Bebek gördüğünüzde ilk birkaç dakika ayy ne tatlıymış bu dedikten sonra nasıl bakılır ki buna diye düşünürken yakalıyorsunuz kendinizi.. Eşinizi bebek gibi sevdiğinizi farkediyorsunuz senin gibi kokacaksa ve istediğim zaman mıncıracaksam neden biri daha katılmasın ki hayatıma diyorsunuz. Kendinize göre  manevi olarak bir birikiminiz oluşuyor bunu aktaracak körpecik bir beyin arıyorsunuz öğretmek ve belki de hiç bilmediğiniz bir dünyaya ait bir sürü şey öğrenmek istiyorsunuz..

Kafamda bu düşünceler dolanırken nihayet atandım.İşe başladıktan tam 2 ay sonra hamile kaldığımı öğrendim. Allah kalbime göre vermişti,şükür etmekten başka yapacak birşey yoktu. Anne-baba olmaya karar verdiğimiz  ikinci ay hamile kalmıştım. Tam da istediğim gibi tam da dua ettiğim gibi.. Kendime neden atanmakla ilgili bir hedef koydum ne ara koydum hatırlamıyorum.Bunun parayla zerre kadar alakası yok.Zat_ı Muhterem evimizi tam 3,5 yıl keyfi harcamalar dahil rahatça geçindirebilen bir adam.Çok şükür elbette. Ama bebekten sonrası benim için bulanık bir su  idi. Hiç yaşamadığım bir deneyimin ardından dersane,sınav atanama süreci bunları başaramazdım.Kendimi tanıyorum.En azından üst kat komşum olan yaşlı teyzeden daha çok tanıyorum.Bebeğin zamanlanması benim maneviyatımı arttırdı diyebilirim.30 olduktan tam 2 gün sonra hamile olduğumu öğrendim .

Yazının başında dediğim gibi hayattan istediklerinize ,beklentilerinize kendinize koyduğunuz sınırlara dikkat edin. Neticede hepsi gerçek oluyor. Yani ben işe yaramazım tekiyim derseniz evet işe yaramazın teki oluyorsunuz.Yok 30 yaşında anne olacağım derseniz 30 yaşında anne oluyorsunuz.Belki kafayı azıcık çalıştırsaydım.Üniversite bitince atansaydım.Belki daha erken olgunlaşacaktım daha erken evlenmek isteyecektim doğal olarak daha erken bebek isteyecektim. Yazdıklarım elbette sadece bana özel benim hikayem sizin binlerce farklı ihtimali barındıran hikayeniz olabilir veya istekleriniz. Beş çocuk sahibi olmak isteyen bir kadın çocuk sahibi olmaya  20 yaşında başlayabilir.. Belki 40 yaşında birden hayatın anlamının çocuk olduğunu düşünüp heveslenebilir.. Kimseyi yadırgamayı kaldıracak türden bir karar değil bu gerçekten hazır olmak önemli sadece. Ki şunu da belirteyim hiçbir zaman kendinizi tam olarak hazır hissetmiyorsunuz. Netice de benim için ve hepimiz için  tek çıkar sonuç : Kader ..


10 yorum:

beyza aydin baser dedi ki...

Hayırlısıyla doğsun bebeğiniz inşallah:)
İnsanların merakları, beklentileri, soruları hiç bitmiyor.
Çevreme baktığımda şunu fark ediyorum; başkalarının hayatını gereğinden fazla merak eden ve kedine dert (!?) edinen insanların aslında çok boş ve küçük bir hayatları var. Görüş açıları çok dar maalesef. Keşke başkaları için harcadıkları enerjiyi kendilerine harcasalar...
Allah herkesin gönlüne göre versin.

Meral dedi ki...

çocuk sahibi olmak, olana kadar kendimi hiç bir zaman hazır hissetmediğim, olduktan sonra keşke daha genç yaşta olsaymış dediğim bir şey :)

Kızlı Erkekli Kedili dedi ki...

Ben de 30'uma geldim, iki senelik de evliyiz. Şuan eşim de ben de çocuk istemiyoruz. Ailelerimiz ise mıkmıklanmaya başladı. Anlatamıyoruz ki çocuk istemediğimizi... Ne zaman isteriz, ister miyiz, istemez miyiz, bilmiyoruz. belki de hiç istemeyeceğiz... Olmaazz, çocuk lazım...

Hayırlı olsun, sağlıkla al bebeğini kucağına. Çok güzel mutluluklar getireceğine eminim ♥

Joey Potter dedi ki...

Ne güzel anlatmışsın... Sağlıkla gelsin inşallah :D

Leylanin Günleri dedi ki...

Öncelikle bebek haberine çok ama çok sevindim.

Umarım sağlıkla kavuşursunuz bebeğinize.

Bende 2009 yılında evlenmiş ve hala çocuk fikrine alışamamış biri olarak çektiğim çileleri baskıları anlatsam buradan köye yol olur :)
İnsanların aile kavramı çok enteresan. Evlendiysen hemen çocuk yapmalısın gibi bir algı var ki ben bunu hiç bir zaman anlayamayacağım.
Senede en az 3 kez tatil yapan bir çiftiz ve en çok duyduğumuz şey gezmeyi bırakın da çocuk yapın.
Bilmiyorum bana mı bir tek bir insanın anne-baba olmasına müdahale edilmesi ayıp geliyor?

Çocuk fikrini biz mi çok ciddiye alıyoruz onlar mı çok basite indirgiyor çözemedim.

Yaşım 26 ve bende 30uma doğru anne olmak istiyorum :)
Umarım mahalle baskısından ölmem :)

Sevgiler..

Üfürükten Prenses dedi ki...

@beyza aydın başer: gerçekten insanların bu kadar çok boş vakitleri olmasına hayret ediyorum.sizin adınıza düşünüyorlar telaşlanıyorlar dertleniyorlar.. garip..

@Meral: çoğu anne de bunu söylüyor,merak ediyorum bende yaşayıp göreceğiz :)

@Kızlı Erkekli Kedili : bence erken şahsi fikrim elbette.. ilk birkaç sene bence kimse yapmamalı ama sonrkai süreç anne-baba adayının değerlendirebileceği birşey.Teşekkür ederim :)

rahat yazar dedi ki...

hayırlısıyla doğsun şu etrafın baskısı da ne sinir yani sizin iyi olacak da hani olmayana da ısrarla 'niye yok' diyenleri görüyorum yazık yani onlara ne:)

ıssızadam ıssızadam dedi ki...

Guzel anlatim bir oglum var esimden ayriyim oglum benimle bebekti cok zor anlar gecirdim

Adsız dedi ki...

Hayvan sevmeyen bir insan olarak nasıl annelik yapıyorsunuz çok merak ettim

hamile kalma yöntemleri dedi ki...

Herşeyden önce kişisel olarak psikolojiyi hazırlamak en büyük esastır diye düşünüyorum. Çünkü ne yaparsak yapalım bazen büyük hayal kırıklıkları yaşayabiliyoruz çocuk sahibi olmak konusunda..

Related Posts with Thumbnails