6 Şubat 2010 "Düğün"

06:00 Saati 08:00'e kurup 06:00'da uyanmak da neyin nesi,üstelik gece evde öylesine gürültü varken.Son defa uyuduğum yatağımdan kalkmak için sabırsızlanıyorum galiba.. Hava bile aydınlanmamış daha.. Uyumak istiyorum biraz daha,ama o da ne yerde kim yatıyor.Bu ev hiç bu kadar kalabalık olmadı,birilerini üstüne basmadan yürümek imkansız galiba..

06:30 Off bütün kitaplık boşalmış,kala kala babamın sıkıcı derin devlet kitapları kalmış ,bütün kitaplık bana aitmiş sanırım.Bilgisayarla da vedalaşmak gerek.. Sıcaktı bir kere,soba görevi gören bir bilgisayar kasanın yerini başka ne tutabilir ki..?Aaa bir de tavandaki fosforlu samanyolu kümesi var,ay,yıldızlar,gezegenler.. 26 yaşındaki bir kız için fazla mı şirin acaba,gece nasıl parlıyordu yahu,işte bunu özleyeceğim.Bambum..sanki bulunduğum şehirde yokmuş gibi 500km yoldan getirdiğim,getirirken de kırdığım 1,5 liralık bambucum,sen çok kıymetlisin ama seni de götürmeyeceğim,belki de özlemek çok daha güzel..Odamın kapısı ; kilidinin annemin mağrifetiyle kaybolduğu,bin kere çarptığım,deli gücüyle vakti zamanında yumruk atarak göçerttiğim,kapalıyken kendime küçük bir dünya kurduğum kapı..Kapımı da özleyeceğim.Kalorifer borusundaki fenerbahçe zımbırtılarını,bazen içine girip saklanmak istediğim dolabı,kitaplığın en üst rafındaki dua kitabını.. özleyeceğim ..

07:30 Artık kalkmak gerek,kimse uyanmamış ama henüz..Bütün odaları gezmek istiyorum tek tek.. Bugünü bekliyordum aylardır,neden sakinim peki..Herşey yolunda diye mi acaba.. Sakinim,hazırım ve mutluyum..

08:30 Gelinin bu kadar boğazlı olması bana has bir durum galiba,misafirler için sarılmış o kocaman tencere sarmayı kahvaltı niyetine yemek istiyorum.Ayyy pirinç şişlik yapar düğün günü..!!!

09:30 Gelinbaşı ne komik laf lan..! Kocaman bir kafa,al al yanaklar,dayak yemiş modunda bir göz,saçta simler,daha önce törpü görmemiş tırnaklara yapılan manikür zulmü.. Yok yok.. Ben öyle olmayacağım..Gerizekalı, bir hafta önce gelinbaşı provasına gitmedin mi sen,kuaför katil potansiyeline gelmedi mi,güzel olacaksın bebişim.. Sakin ..

12:00 Ne çabuk geçiyor vakit,midem şişti be sarmalardan.. Popo kadar odada giymek zorunda mıyım ben bu gelinliği,yardımcı olmasın kimse ya..!! Gelin olucaz diye cümle aleme striptiz yaptık zaten aylardır.Gelinlik provasında soyun,kuaför de soyun orda soyun burda soyun...!!

12:30 Allah'ım gelini kuaförde bekleten kaç tane damat var söyler misiniz bana..? Damat evde,ben kuaförde.. Annem damadın yanında damadın papyonunu takıyor.Adalet mi bu,o benim annem yaa... Kuaför de hazır bekletilen benim,kuafördeki kadınların maşallah tükürüklerine maruz kalan benim.. Bunu unutmayacağım zat_ı muhterem,beni kuaförde 45 dakika bekletmeni asla unutmayacağım...

13:30 Stüdyo fotoğrafı dedikleri bu muymuş.. Damada yumruk atıyormuşsun gibi yap,yok gelinin eteğini aç,öpüşür gibi yap ama öpüşme..Resmen fotoğrafçının fantazilerini gerçekleştiriyoruz.Bir de üstüne cehennem gibi para vereceğiz.Ayy bir de katil edecek beni bu adam,lan zat_ı muhterem boyum uzun değil senden,ayakkabılarımı niye çıkartıyorum ki fotoğraf çektirirken ..?

15:00 Off dışarda çekim yapma fikri benimdi evet.. Gidip idealist manyak bir fotoğrafçıyla anlaşanda bendim.Fotoğrafçılara verdiğimiz parayla bir düğün daha yapabiliriz evet buna da katılıyorum.. Çok keyifliydi ama keşke eğilip damadın bacaklarının arasından bakma gibi garip pozu yapmasaydık.Ayaklarım çamura girdi,damat salak bir görüntü içine girdi ve sanıyorum göğüslerim göründü ..!!

16:30 Eve geldik çok şükür,ama o da ne.. O bayrak da neyin nesi,askere gidiyorum sandılar galiba.. Kaça kaç bu bayrak ya binanın yarısını kaplamış..Aaa davulcuyu ben istemiştim kabul,var biraz alaturka azıcık da kro ruh halim.. Zurnacı davulla gelmiş haberim yok ama o da güzel çalıyor..

16:45 Ya güzel seviyorum dini ritüelleri ama imam nikahını tazelemek de neyin nesi.. Hem o kamera da ne,kameraya çekilmiş br dini nikahım var artık.İtirazı olana kanıt niteliğinde gösteririm :) Herkesin her söylediğini yaptığım tek gün galiba..

17:00 Evden temelli çıkma vakti geldi çattı.. Ağlamak gerekiyor galiba,bende öyle bir ruh hali yok ama.. Ahh tamam öpüşme festivali başladı.Bütün binayı,bütün mahalleyi yedi sülalemizi öptüm. Annem ağlamasın ya,babam da ağlamasın,ölüyormuşum gibi davranılmasın lütfen..! Ben ne ara bu kadar gaddar oldum onu da bilmiyorum ama ne ağlamak geliyor içimden ne de hüzünlenmek..Yoksa çok duygusal satırlar çıkmalıydı bu anlardan..

20:25 Sadece 5 dakika var.Hayatımızıda birkaç dönüm noktasından biri bu..Ellerim buz gibi,nikah memuru gelmiş,salon dolmuş,ilk defa heyecanlandım ilk defa.. Kendimi minicik hissediyorum şu anda öyle ki 4-5 yaşındayım sanki.. Korkuyorum galiba,yok yok mutluyum.Bekar olarak son dakikalarım,zat_ı muhterem de konuşmuyor hiç kurbanlık koyun gibi duruyor :) niye böyle saflaştık yahu..!

20:33 ''Eveeeeettttttt''

20:40 Nikah bitti,Evlendik artık.. Dans ederken ne konuşuyorlar diyordum..Adamı yiyorsun işte bic bic bic.. Adam şokta oluyor doğal olarak klasik erkek tavrı,sende öyle mi böyle mi kıvranıyorsun. Kimseyi görmüyorum zaten ikimiz varız sadece sanki.Güzelmiş.. Hakkını vererek yaşadığım,emek verdiğim bu anı tatmak güzelmiş.. Şükürler Olsun Allah'ım ..

22:00 Takı töreni.. Hayatımda hiç görmediğim insanları tanıyormuş numarası yaptım.Bileğime girmeyen bilezikleri takmaya çalışanlarla uğraştım,zorla öpmeye çalışanlar,zorla fotoğraf çektirmek isteyenler.. Düğünün tam hatırlayamadığım kısmı galiba..

23:00 Sadece bir kez oturduk..Hayatında daha önce hiç oynamamış zat_ı muhterem kendini aştı..Gelin ayakkabısını çıkarttı,halay çekerken gelinliğin astarına takılıp düşme tehlikesi yaşadı,hatta düştü :) Sakarlığını düğünde bile gösterdi. Yine hayatında hiç oynamayan gelinin babası sadece 30 saniye bile olsa oynadı.. Herkes eğlendi,bütün yorgunluklara değdi..

00:30 Düğün bitti,son fotoğraflar çekiliyor.Hemen hemen herkes dağılmış.Saçım acıtmaya başladı,ayaklarım şişti,gelinlik gittikçe ağırlaştı ve üşüdüm artık..

Astral Seyahat Fiyaskom :)

boş beleş insanım ya.. işte kendime en büyük hakaretim budur,üstelik hakarette sayılmaz öyleyim bir zamandır:( bak üzüldüm şimdi gerçeklerimle yüzleşince,böhüüü..kendime bir aktivite bulmak istedim.. değişiklik olsun,mümkünse biraz heyecanlanayım..

pilli cadı'nın şurada bahsettiği Astral Seyahat olayı çok ilgimi çekti,biraz araştırma yaptım.. millet gidip gezip geliyormuş.. arkadaşlarını falan izleyip geliyormuş,bende çok özledim zat_ı muhterem'i bir görüp gelirim diye düşündüm.. oldu ki bir yamuk yapıyor,ensesine binerim,korkudan zaten oracıkta ben onu öldürmeden ruhunu teslim eder diye düşündüm.. iyi düşünmüşüm değil mi ;)

şimdi zihin boş olacakmış vücut dinlenmiş olacakmış vs.. bütün şartları ayarladım kendimce.. gece yapayım dedim..ortam daha müsait olur..hem kimse rahatsız etmez.. bizimkiler evde,ee onlara "ya ben astral seyahate çıkıcam azıcık elleşmeyin bana" diyemeyeceğim için.. sessiz sedasız halletmeye çalıştım..

saat 22.00 suları.. yatağa yatılır.. hayır,yanıldınız giyinik ;) çıplak olmaktaki amaç vücudu rahatsız edecek kaşındıracak,ağır gelecek ne bileyim işte meditasyonu engelleyecek bir kıyafetten kurtulma amacıymış,kedicikli pijamamı oldukça rahat bulup onunla astral seyahate çıkmaya karar verdim. hem ayıp yahu,milletin yanına gidilir mi öyle anadan doğma neyse.. gözlerimi kapadım..zihnimi zor da olsa boşalttım.. ama niyeyse içten içten "harbi malsın kızım,cidden senden bi b.k olmaz uğraştığın şeylere bak" diyip konuşuyorum.. ee nihayetinde konuştuğum iç sesim yani gezintiye gidecek olan kısmım onunla konuşmam abes değil.. artık biraz korkmaya başladığım anda tuvaletim geliyor! eee beş dk önce gittim astral seyahate başlamadan,çocukluğumdan beri ne zaman heyecanlansam tuvaletim gelir benim.. haydaaa bu şekilde transa geçemem ki? böbreklerimi hissediyorum adeta ;)

gittim yaptım geldim,aynı moda girip,yatağa uzandım.. uymuyorum ama hedeflenen dingilliğe erişmeme çok az kaldı vee içerden sesleniyor annem ;

"minikkuşşş(komik ama böyle kendimi bildim bileli :P)uyudun mu???? telefonun çalıyor mutfakta kalmış,getireyim mii???"

duymamazlıktan geliyorum,hani uyumuş derde,vazgeçer diye,aynı anda odamda olan diğer telefonum çalıyor,titriyor aslında ,telefon faktörünü düşünmemişim..

zat_ı muhterem arıyor:

"nerdesin lan,niye açmıyorsun turkcell'ini? diyor,uyumuşum sonra konuşalım diyorum..incik cıncık ne varsa sorup,en ilgili halini takınıp"sesin berbat geliyor,çok erken yatmışsın,beni de aramadın,bişey mi oldu" diyor..

bir çeneni kapasan ben sana seyahatle "bööööö" yapıp ne olduğunu göstereceğim diyesim geliyor,susuyorum..

annem sesimi duyup,öteki telefonu getiriyor:"yatağın üstünde niye yatıyorsun kızım,sonra boğazım ağrıyor,popom ağrıyo,oram ağrıyo,buram ağrıyor" diyorsun "gir yatağın içine" diye azarlıyor..

zat_ı muhterem ile görüşmeyi manidar bir şekilde sana döneceğim ben diyip bitiriyor ve yola devam ediyorum.. rahatsız edebilecek herkes rahatsız ettiği için mutluyum..artık seyahatin hiç bölünmeyeceğini düşünüp tekrar başlıyorum..ama sanırım yediğim azar yüzünden bir bakıyorum yorganın(feci üşürüm) altındayım.. "millet çıplak yapıyor mal mısın kızım,ruhun yorgana takılacak Allah korusun göreceksin gününü" diyip korkuyor:)yorgandan kurtuluyorum..
az sonra yine annemin sesi duyuluyor:

"baban,yazı yazı yazıp çıktı alacakmış,yarın kat maliklerine dağıtacakmış,uyumadıysan,açsana bilgisayarı".. diyor..( babam psikopat bir apartman yöneticisi,kat maliklerine kan kusturuyor :P bir sürü güzel hizmeti olmasına rağmen aidatların toplanması konusunda çok hassas,geciken,sallamayan biri olursa feci gergin anlar yaşanıyor..)

astral seyahatin yalan olması durumunu kadere bağlıyorum..demek ki benim gümüş bağ (seyahat sırasında,ruh ile beden arasında kopmaması gereken bağ) kopacakmış..bir daha balıketli bedenime dönemeyecek,onu çok özleyecektim diye düşünüyorum.. ama en çok zat_ı muhterem'i basamadığıma üzülüyorum :P

Mim Manyağı Prenses / Bölüm-3

Allah'ım sana geliyorum.. Mim çukuruna düştüm,debelendikçe daha çok batıyorum.. Rama beni mimlemiş.. aslında konu çok güzel de,ben son dönemlerde o kadar romantik değilim.üstelik bana bu hissi verecek arkadaş da romantik değil.. biz atların son düzlükte koşması gibi önümüzdeki hedefe doğru koşuyor.. şu son bir ayının işkenceye dönüştüğü askerlik mevzusunun bitmesini bekliyoruz..

bu sebeple hayallerimdeki yıldönümünü değilde.. geçen seneki yıl dönümünü anlatayım.. bizim resmi kayıtlara göre yıldönümümüz ocak ayında.. o gün başladık yani,o gün hayatımda olur musun triplerine girildi.. o gün eller tutuldu neyse daha fazla ayrıntı vermeyeyim :P

tarihler ocak 2008'i gösterirken..ben oldukça sıkıntılı günler geçiriyordum.. hayatta dayandığım beni meşgul eden,zihnimi boşaltan,hayatımı renklendiren sevgilim aralık ayında askere gitmişti..henüz bir ay olmuş ve ben sürekli geriye kalan onbir ayı düşünüyordum.. yıldönümü tarihi gelip çattığında haftasonuydu.. hatta yıldönümü günü pazar gününe denk geliyordu,ama bizim aksiyonlarımız cumartesi günü başladı.. haftasonu çarşı izinlerini nette birbirimizi görerek geçiyorduk.. ama o cumartesi başkaydı.. nefesim kesilmiş mutluluktan..cumartesi günü gelmiş..sevgilimle özgür bir şekilde konuşacağım..adam beni bir aradı,saat 11'de..

z.m: prenses ben dolmabahçedeyim!!

ü.p: hıı,neee! ne dolmabahçesi ya,ne işin var orada?

lan beşiktaşa her gidişimiz de girelim derim sallarsın,kültürel turlara mı başladın tam da günü? ne halt karıştırıyorsun lan sen?

not: dolmabahçe,ilişkimiz de enteresan bir ayrıntıdır,oralarda gezinirken bir turist afete baktı diye ki ben bile bakmıştım,elimdeki pet şişe suyunu tepesinden aşağı boşaltmıştım bir yaz günü..ki hala bakmamıştım,madem ıslanacaktım keşke baksaydım falan der..neyse..devam..

z.m : ya elemanlar istanbul'u gezelim bize yardımcı ol dediler bende işte yardımcı oluyorum..ortaköy'e gideriz buradan bilmiyorum vakit kalırsa başka şeylerde yaparız.. prenses hepsi başka yerden geliyor,bana kaldı tanıtma muhabbeti ne yapayım ?

ü.p: biz ne zaman konuşacağız peki? bir haftadır bugünü beklemiyor muyuz,özlemedin mi sen beni,tamam ya,nereye gidersen git..çattttt!!!

telefon kapanır,hatta telefonlar kapatılır.. prenses kızmış aynı zamanda kırılmıştır kültürel turlara..saat 13:00 olur.. ev telefonu çalar,zat_ı muhterem arar,nete gel der.. ilk raund kazanılmıştır..

nette yarı içten yarı uyuz konuşulur.. ve zat_ı muhterem o korkunç hatayı yapar.. o talihsiz cümleyi kurar..

z.m : prenses,seni çok seviyorum biliyor değil mi? böyle onlarca yıl dönümümüz olur inşallah.. hep yanımda ol bıdı bıdı bıdı,aşk sözleri..

ü.p : geri,bugün ayın 12'si 13 'ü değil!

z.m : neeeeee,12'si mi?

ü:p : evet 12'si ama bizim yıldönümümüz 13'de.. ne kadar duyarlı,ilgili özlemli bir sevgilisin ya,kaybol gözümün önünden ya,senin kutlayacağın yıldönümüne de sana da.. ayy delirttin beni ya!

z.p: pc'nin takvimi ayın 13'ü gösteriyor ya! valla ya! hay ... internet cafenin pc'si bu .. tarihi yanlış demek ki,prenses kızma bana ya..

ü.p : ya manyak mısın sen nasıl kızmayayım.. bugün 13'ü olsa bile böyle mi kutlayacaktın.. öküz gibi trip yapmasam hala asker arkadaşlarına tur rehberliği yapıyordun,artık b.kunu çıkardın ya!

z.m :ne yapacaktım,helikopter tutup geleyim mi oraya(farklı şehirlerdeyiz),askerlik yapıyorum ben farkında mısın bilmiyorum ama,budur yani.. şu şartlarda yapacaklarım bu kadar..

ü.p: ben netten çıkıyorum zat_ı muhterem.. iyi gezmeler sana.. (gerçekten kırılmıştım..)

ertesi gün yani ayın 13'de gerçek yıl dönümüzde.. bana yazdığı ilk ve tek mektubu (muhteşemdir,her okuduğumda ağlarım) yolladı,çiçeklerle birlikte.. affettim çünkü evet askerlik yapıyordu.. bende azıcık kaprisli bir kızım belki bundan sebep uzatmadım..

bilmiyorum 2009'da neler olacak..?

Şimdi Okullu Olduk..

okullar açıldı dün(bu yazı dünün yazısıydı da hadi neyse :P) klasik haber metni diliyle "yeni eğitim öğretim yılında 13 milyon öğrenci için ders zili çaldı"okul hayatından ne kadar uzaklaştığımı farkettim birden..ve bilerek mi yaptım yoksa öyle mi gelişti bilemiyorum okuduğum ilkokulun önünden geçtim bugün..ayaklarım beni oraya götürdü.. bizim zamanımızda ilköğretim kavramı yoktu,zorunlu eğitim ilkokuldu.. dolayısıyla ilkokulu,ortaokulu,liseyi ayrı ayrı okullarda okuduk.

her sene bu okullar açıldığında yaşanan aksiyon bana ilkokula başladığım günü hatırlatır..aslında ilkokula bugün önünden geçtiğim okulda başlamadım,orada devam ettim sadece.. doğu anadolu bölgesinin adı şarkılarda geçen ya da terör haberlerinde bilanço bildirilen illerinden birinde başladım..hayatın gerçekten zor olduğu bir şehirde.. tayin dalgası bizi oraya sürüklemişti..okula başladığım gün, o ilk gün.. annemle ve babamla bahçede bekliyorduk,birden hışımla böyle havalara girerek azcık, ben gidiyorum arkadaşlarımın yanına dedim,arkadaşlarımın yanında bekleyeceğim bizi içeri almalarını.. ne arkadaşı, tanıdığım tek bir insan evladı bile yok,şehre geleli sadece 10 gün olmuş.. bugün tam bunu yaptığım halimi hatırladım.. o edamı,kendime güvenimi şu an bile o kadarına sahip değilim belki..büyüdüğümü düşünüyordum,okula gittiğim için artık aileme ihtiyacım yoktu.. gittiler mi bilmiyorum,sınıfa bile gelmelerini istemedim..sınıfta annesinden ayrılmak istemeyerek ağlayanlara iğrenerek baktım.. benim için büyük bir adımdı okula başlamak,oysa o salaklar bunu reddediyordu..

okul hayatım kimilerine göre berbat ama bana göre muhteşem anılarla dolu.. okula başladığım o ilk hafta kafa üstü çakıltaşlarına gömüldüm.. alnıma beni uyuşturmadan atılan o dikişleri dikerken ağlamayışımı anlatıyordu müdür yardımcısı anneme "zor mu ağlar? biz bir an şok geçirdiğini düşündük,hastabakıcı uyuşturmadan atmış dikişleri,gıkı çıkmamış,acaba beynine bişey mi oldu" diyordu berbat türkçesiyle.. o şehirde kafası yarılan bir çocuğa dikiş atacak bir doktor yoktu,olsa bile uyuşturacak alet-edevat yoktu.. annem o gün,okul hayatımın kolay geçmeyeceğini anlamıştı..

sınıfta tamamen bir çeşitlilik vardı ama yine de memur,asker vs çocukları tek bir sınıfa toparlanmaya çalışılmıştı.. sınıf öğretmenime aşıktım.. ama o türkiye'ye pek de ait olmayan daha ziyade iran kökenli bir mezhepteymiş tabii bunları 6 yaşında anlayamıyorsunuz..sürekli öğretmenimi öpmek istiyordum diğer kız çocukları gibi,önlüğün kemeri olur bilenler bilir onun açıldığını söyleyip sürekli onu bağlatıyordum ya da sürekli çişim geldi diyip tuvalet için izin koparmaya çalışıyordum..sürekli irtibat halinde olup dikkatini çekmeye çalışıyordum.. bir süre sonra bizi öpemeyeceğini söyledi sanırım 2. sınıfa başlamıştık,hepimiz çok mutsuz olmuştuk..annem zor bela anlatmıştı onun öyle bir inancı olduğunu.. şimdi düşünüyorum da kim 6-7 yaşındaki çocuklardan çekinebilir dini değerler adına.. hala çok seviyorum o ilk öğretmenimi, dilerim yaşıyordur..

aşk hayatımda fena sayılmazdı :P sınıf öğretmenimizin oğlu da o yıl bizimle birlikte başlamış ikokula.. feci yaramaz bir çocuktu ve ilgimi çekmişti.. her gün evdekilerin zorla çantama sokuşturdukları mandalinaları yiyor kabuklarını arkamdan toplasın diye yere atıyordum.. o da topluyor sonra babasından neden milletin attığı kabukları sen topluyorsun diye dayak yiyordu..dayak yemek şimdiki gibi "oğluma höd yapmışsınız sizi milli eğitime şikayet edip sürüm sürüm süründüreceğim rezil öğretmen" durumu gibi değildi,normaldi.. ortada bir suç varsa ceza dayaktı.. en hafifinden her minik el birkaç kez cetvel yemişti..

bir de hatırlamısınız bilmem hızlı okuma yarışmaları yapılırdı..kronometler tutulur en hızlı okuyan,haftanın hız manyağı seçilirdi :D bütün hafta o gururla gezer,bu haftanın en hızlı okuyanı benim derdin,ödül de kitap olurdu genelde.. ne sıkıcı düşününce,hızlı okuyorsun diye kitap hediye ediliyor..

orada geçirdiğim 3 yılın en önemli ve ilgi çeken hikayesi.. selobant vakasıdır! ilkokul 2. sınıftaydım.. ve çok konuşuyordum..gerçekten normal bir insanın sinir katsayısını zorlayacak kadar çok,sürekli soru sorup konuyu alakasız bir yere getirmeye çalışıyordum.. ve sevgili öğretmenimiz ağzımı bantladı,evet şimdilerde televizyondaki uyduruk dizilerde birini kaçırınca yaptıkları gibi ağzımı selo bantla bantladı.. ve psikolojim bozulmasın diye yanımdaki arkadaşımın da ağzını bantlamış ne de olsa eğitim psikolojisi denilen birşey var :P

bütün bunları düşününce herşeyin şimdilerde değiştiğini umuyordum taa ki geçen günlerde yeni mezun bir öğretmen arkadaşımla görüşene kadar..kendisi ilköğretim matematik öğretmeni,batıda( ki öğretmenler görev yerleri hakkında bu şekilde konuşuyor,batı,doğu,kuzey,güney) şark görevi yapabileceği bir yere atandı..akabinde okula ziyarete gitti,müdürle tanıştı ve okulun başarı profili açısından bilgi almak istedi.. benimle paylaştıkları şaşırtıcıydı..

müdür ;

"okulda 10 tane 8.sınıf öğrencisi var,her yıl bir tanesi güzel bir liseye gider.. bu sene de bu 10 öğrenciden sizin de desteğinizle 2-3 öğrenciyi güzel bir liseye göndermek istiyoruz,geri kalan 6 öğrenci zaten buralardan ayrılmaz,öteki iki öğrencide zaten okuma-yazma bilmiyor!!!!!"

demiş

duyduğumuzda gülmekten öldük sonra kendimize kızdık güldüğümüz için.. müdürün rahatlığı,durum vehameti hepsi hüzün verici.. 8.sınıf öğrencisi ve halen okuma yazma bilmiyor,yahu her yıl sadece 4 harf öğrense bu 32 harf eder ve 3 harf fazla ile okuma -yazma öğrenmiş olur..

hiçbirşey değişmedi,öğrencilerin üstlerindeki kıyafetlerden,öğretmenlerin kullandıkları materyallerden başka.. hala cehaletin karabulutu üstümüzde,daha derinlere yol alıyoruz.. her yıl yeniden gözlerinden ışık saçan onca minik beden bu yola giriyor..

Blog Yapıcam,Şahane!!!

Başlangıç ve bitişlere kaygı ve stresle cevap veren şu bünyem. İnsanlık için böylesine büyük bir adım atmamıda kaldıramadı..

Yazacak onca şey,düşünmekten bütün sinir uçları harap olmuş bir beyni insanlığın hizmeti sunmaya dair atılmış ilk adım olan şu günde yazacak hiçbişey bulamamak gibi bir kazık atabilir beynim bana..yapabilir,zaman zaman beni çok zor durumlarda bıraktığı olmuştur..

ilk gün ne yazmak ve ya ne yazmamak gerektiği düşünürken kendimi bulduğumda,artık iş başvurusu yapmaya ara vermem gerektiği düşündüm..zira kendimi özgürce ifade etmek istediğim tek yerde,vazgeçemediğimiz kalıplara sokmaya çalışıyordum kendimi..ne yazmalı,nasıl dikkat çekmeli,nereden vurmalı(voleyi :) )

dürüstçe söylemek gerekir ki , ne paylaşacağımızı bende bilmiyorum..gündemim herkes gibi periyodik olarak değişiyor.. paylaşabileceklerim aslında paylaşmak istediklerimle sınırlı,bu blogu açmamdaki en büyük sebep konuşarak öldürmek istediğim insanları kurtarmak..

belki bazen paylaşmamak,evet galiba sebep bu..canım isterse gelip yazmak,yazarak çoğalmak ya da azalmak hedeflediğim bu..

birgün karşınıza gelip" amaaaa bu blog benim bebeğim gibi oldu" duygusallığına girersem kafamı uçurun..hep mesafeli ancak olabildiğince hatta cıvık sayılabilecek bir samimet hesaplıyorum..

an itibariyle blog yazmam için beni dürten arkadaşımı sevgiyle öpüyor,başladığı tüm saçmasapan işlere bile tüm gereksiz ilgisiyle kör gözüne bağlanan böyle bir insana böyle bir meşgale bulduğu için ayrıca kınıyorum..

velhasıl,olay budur..

hayırlı olsun,başlıyoruz..